چشم‌انداز کور

بازنشستگی به‌عنوان تصمیمی میان‌مدت مستقیما به مفروضات اقتصادی ما وابسته‌ است. تغییرات مشاهده‌شده امروز به ما نشان می‌دهند که متغیر ترجیحات افراد نیست؛ برآورد آنها از امکان تحقق ترجیحات خود است. سنی که افراد برای بازنشستگی خود مطلوب می‌دانستند ثابت مانده، اما سنی که این افراد انتظار دارند برای بازنشستگی به آن برسند، به‌صورت مستمر دورتر شده است. این فاصله را نمی‌توان صرفا به کمبود پس‌انداز بازنشستگی این افراد نسبت داد؛ بخش مهمی از آن محصول عدم‌قطعیت درباره‌ متغیرهایی همچون تورم، بازدهی دارایی‌ها و پایداری نظام‌های تامین اجتماعی است. تورم پایدار بی‌آنکه برنامه‌ بازنشستگی افراد را یک‌باره باطل کند،